برای تو که مرا میخوانی

بزن در این خانه را،

چشمان من خیره به در، مشتاق دیدار تواند،

بخوان مرا، ساده بخوان

خط به خط این واژه ها،

همدرد و همراه تواند،

گرچه مجازی و غریب، لیکن فضای خانه ام،

با رنگ و بوی ساده اش،

محتاج افکار تواند..

دنیای سرد واقعی، دور است از دستان من،

روزهای خوب سادگی، رفتند از احوال من،

در غربتی که مانده ام، کس یاد ما نمیکند

ای دوست جز تو هیچکس، دردم دوا نمیکند

در روزگار بی کسی،با این همه دلواپسی،

شاید تو هم مثل منی،

کاین گونه در فضای وب، تنهایی پرسه میزنی،

من با خدا و بچه های کوچکم کنار تو،

احساس خوب کودکی، مشتاق و بی قرار تو،

با هر حضور گرم تو، گل میکند شعر و خیال،

بر دست تو بوسه زند، صفحه ی افکار محال

پریسا با احترام