سالاد با چاشنی شعر
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
چشمهامو باز میکنم و می بینم که یه روز دیگه شروع شده ، سماور رو که روشن کردم ، میام تو اتاق بچه ها و بیصدا بهشون خیره میشم . تو این آشفته بازار بی وبلاگ ارزش کلمه شدن پول مملکتم که توش مردم کشورهای همجوارِ دوست و برادر ، با پول تو جیبی های بچه هاشون راحت میان عشق و حال ، اونم به بهانه زیارت امامای معصوممون ، تنها دلخوشیم بچه هامن. بچه هایی که با هزار امید و آرزو برای آینده شون تومن تومن از سر حقوق ماهیانه پس انداز کردیم ، که با خون دل خوردن فراوان پدری مهربان و زحمتکش که از هفت صبح تا هشت شب و حتی گاهی تا خود صبح روز بعد ، سرکاره و یه لحظه نیست که گوشیش زنگ نخوره و یه روز نیست که سرحال از خواب بیدار بشه ، بدست اومده . طفلکی آقای مهندس ما و طفلکی تر ما..
کجای دنیا اینجوریه ؟!
تو یه لحظه قصر آرزوهایی که ساختیم خراب میشه و هیچکس هم نیست که بیاد و یه توضیح قانع کننده ای داشته باشه. تازه اول امسال از بانک مسکن حساب باز کرده بودیم که هرچی از سر حقوق موند ، واریز کنیم اونجا تا شاید یه خونه با وام بتونیم تهیه کنیم و دلمون خوش باشه که وقت پیری و بازنشستگی ، یه سر پناه واسه بچه هامون داریم. حالا با اون خونه که سهله ، لونه هم نمیشه خرید.
از خواب بیدار میشیم و می بینیم که در عرض یک شبانه روز ، بی وبلاگ ارزش کلمه شده ،تمام سرمایه مون نیست و نابود شده ، تمام قناعت ما
تمام سهم ما از وبلاگ زندگی کلمه
آینده بچه هامون
لحظه هایی که میتونستیم چهارتایی کنار هم بخندیم اما نتونستیم ، بخاطر عزت نفسمون
لحظه ها و خاطرات شیرینی که میشد در کنار خانواده هامون و فامیل و شب نشینیها و خوش گذرانیها داشته باشیم ، اما به غربت و تنهایی کشیده شد..
همه سختیها و محدودیتها و تحریمهای دوران سخت بچگی رو به فراموشی سپرده بودیم به امید روشن شدن آینده بچه هامون ، که اونم اینجوری سیاه شد ،
و روزگار میلیون میلیون مردم ساده دل و امیدوار و صبوری که تو سفره های اصیل و پاکشون جایی برای نامردی باز نکرده بودن ، سفره هایی که رفته رفته کوچیک و کوچیکتر شده...
خدایا ! تو به تنهایی برامون کافی هستی
خدایا ! تو این دوره و زمانه ای که توش افتادیم ، پناهمون باش و خودت گشایشی کن ای مهربانترین مهربانان
کجای دنیا اینجوریه ؟!
تو یه لحظه قصر آرزوهایی که ساختیم خراب میشه و هیچکس هم نیست که بیاد و یه توضیح قانع کننده ای داشته باشه. تازه اول امسال از بانک مسکن حساب باز کرده بودیم که هرچی از سر حقوق موند ، واریز کنیم اونجا تا شاید یه خونه با وام بتونیم تهیه کنیم و دلمون خوش باشه که وقت پیری و بازنشستگی ، یه سر پناه واسه بچه هامون داریم. حالا با اون خونه که سهله ، لونه هم نمیشه خرید.
از خواب بیدار میشیم و می بینیم که در عرض یک شبانه روز ، بی وبلاگ ارزش کلمه شده ،تمام سرمایه مون نیست و نابود شده ، تمام قناعت ما
تمام سهم ما از وبلاگ زندگی کلمه
آینده بچه هامون
لحظه هایی که میتونستیم چهارتایی کنار هم بخندیم اما نتونستیم ، بخاطر عزت نفسمون
لحظه ها و خاطرات شیرینی که میشد در کنار خانواده هامون و فامیل و شب نشینیها و خوش گذرانیها داشته باشیم ، اما به غربت و تنهایی کشیده شد..
همه سختیها و محدودیتها و تحریمهای دوران سخت بچگی رو به فراموشی سپرده بودیم به امید روشن شدن آینده بچه هامون ، که اونم اینجوری سیاه شد ،
و روزگار میلیون میلیون مردم ساده دل و امیدوار و صبوری که تو سفره های اصیل و پاکشون جایی برای نامردی باز نکرده بودن ، سفره هایی که رفته رفته کوچیک و کوچیکتر شده...
خدایا ! تو به تنهایی برامون کافی هستی
خدایا ! تو این دوره و زمانه ای که توش افتادیم ، پناهمون باش و خودت گشایشی کن ای مهربانترین مهربانان
#پریسا
پ.ن : تمام آرزوی ما خونه نبوده و نیست اما برای خیلیهامون کمترین خواسته ایه که میتونیم به عنوان یک ایرانی داشته باشیم .حداقل امکانات رفاهی واسه وبلاگ زندگی کلمه کردن .همین
برچسب:
نویسنده: نیکان حسینی‌پور