گر نگهدار من آنست ..

این روزها مهربانتر از قبل شده ام !

مادری که تا آن حد روی درس و مشق فرزندش حساس بود ،

روی ساعت خواب و رفتار و گفتار کودکانش ،

کسی که نرسیدن به برخی آرزوهایش را ناکامی قلمداد میکرد ،

زنی که آنقدر ناراحت آینده کاری و حقوق کم بازنشستگی همسرش بود ،

دختری که همیشه غصه ی وظایف انجام نداده اش در قبال پدر و مادرش را میخورد ،

و خواهری که در حسرت نبودن فرصت ابراز مهر به برادرانش میسوخت ،

اکنون تنها خواسته و آرزویی که دارد اینست :

خدایا ! مردم کشورم و مردم جهانم را نجات بده و نگهدار کودکان و عزیزان و خانواده ام باش .

احساس میکنم که نباید سخت بگیرم ، تا میخواهم سختگیرانه با بچه هایم رفتار کنم ، گویی صدایی در گوشم میخواند که "دست نگهدار ! بگذار شادی کنند."

ما محکوم به اسارت و محدودیتیم ، هم ما و هم کودکان مظلوم ما .

کاش دنیا جای بهتری بود ،

کاش کودکان ترس را از حالتهای ما نمی فهمیدند ، کاش نمی دیدند که چقدر نگرانشانیم و نگران میانگین سنی ۵۰ و ۶۰ بزرگترهایمان!

کاش هیچگاه ترس و دلواپسی چشمهایم را موقع بدرقه کردن هر روزه پدرشان ، نمی دیدند ،

اما کودکان همه چیز را می فهمند .

خیلی وقتها دلم گرفت ، از تنهایی و غربت ، از شنیدن صدای شکستن قلبم ، از دیگران ، حتی از عشقم!

اما امروز همان دیگران ، برایم عزیزترین و باارزشترین دارایی شده اند . حتی کسانی که مرا روزی ناراحت کردند .

گاهی احساس پشیمانی میکنم از اینکه داشته هایم را آنطور که باید ندیدم و قدر ندانستم و اکنون ...

تنها کاری که امروز میتوانم در کنار امیدواری و رعایت بهداشت خانواده ام انجام دهم، توکل است .

وقتی معنای واقعی توکل را می فهمیم که خود را عاجزتر و بی دفاع تر از هر لحظه میابیم .

من میدانم که روزی همه به سوی پروردگار خود باز میگردیم اما اگر زودتر از موعد بازگردیم ، کارهایمان همه نصف و نیمه می ماند .

من و ما و شما خواهیم ماند تا کودکانمان بمانند ، تا به جهان بگوییم که :

" گر نگهدار من آن است که من میدانم ... شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد "

ما جهان را زیباتر از حال ، خواهیم ساخت .

#کرونا_را_شکست_می دهیم

خدایا شکرت