تفکر در قرنطینه

دوست دارم از ته دلم محبت آدمها را در " امروز " باور کنم ، اما گاهی به این فکر میکنم که آیا همین آدمهایی که امروز به من لبخند میزنند ، همان آدمهای "دیروز" نیستند؟!
چه تغییر کرده ؟
من یا آنها ؟!
بدون شک من .
هنوز جای پاهایشان بر روی قلبم درد میکند .
میخواهم بدون ترس به دنبال آرزوهایم بروم ، به دیدار شهر و دوستانم ؛ هرچند که میانسالی از راه رسیده و در گوشم زمزمه میکند : جوانی گذشت و قدرش را ندانستی
#سی_و_پنج_سالگی